Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΛΗΤΕΙΑΣ, ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΟΜΑΓΕΙΡΩΝ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΙΚΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ - ΙΣΤΟΡΙΚΑ --- ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ "ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ"

Το επεισόδιο στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση μεταξύ του Αλ. Παπαναστασίου και του Ελ. Βενιζέλου για την προληπτική λογοκρισία των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων

Τον Δεκέμβριο του 1923 έγιναν στην Ελλάδα εθνικές εκλογές για την ανάδειξη Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με ξεκάθαρο σκοπό να καταργήσει την Βασιλεία. Οι εκλογές διεξήχθησαν από την επαναστατική κυβέρνηση των Πλαστήρα - Γονατά με έναν εκλογικό νόμο που είχε επινοήσει ο Γεώργιος Παπανδρέου (πολιτικός σύμβουλος της "επανάστασης") που ήταν κατάφορα ευνοϊκός για τους Βενιζελικούς καθώς προέβλεπε στενο-ευρεία περιφέρεια επιλεκτικά για την Πελοπόννησο που ήταν πολιτικό προπύργιο των Βασιλοφρόνων. Παράλληλα προέβλεπε χωριστούς εκλογικούς καταλόγους για την Εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης καθώς αυτή είχε ενισχύσει πολιτικά τους βασιλόφρονες στις εκλογές του 1920. Παράλληλα ίσχυε και προληπτική λογοκρισία για τις εφημερίδες της αντιπολίτευσης αναφορικά με τυχόν αναφορές τους στον Βασιλικό θεσμό. Όλα τα κόμματα των Βασιλοφρόνων αποφάσισαν να απόσχουν των εκλογών, καθώς δεν είχαν ουσιαστικές ελπίδες για επιτυχία καθώς το αποτέλεσμα τους φαινόταν προαποφασισμένο.

Η νέα Εθνοσυνέλευση απόλυτης Βενιζελικής σύνθεσης συνεδρίασε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1924 με ξεκάθαρες τις διαθέσεις της να καταργήσει την Βασιλεία. Ήδη είχε δωθεί "αναγκαστική" άδεια στον Βασιλιά Γεώργιο ενώ επικεφαλής της "δημοκρατικής" κίνησης ήταν οι Αλέξανδρος Παπαναστασίου και Θεόδωρος Πάγκαλος ενώ μετριοπαθέστερα κινούνταν οι Ανδρέας Μιχαλακόπουλος και Γεώργιος Καφαντάρης. Τότε προέκυψε ένας νέος απρόσμενος παράγοντας στο πολιτικό σκηνικό: Έρχεται ο Ελευθέριος Βενιζέλος και γίνεται δεκτός από τον Ελληνικό λαό ως Μεσσίας. Γίνεται πληρεξούσιος της Εθνοσυνέλευσης αριστείδην και με την υποστήριξη της απόλυτης πλειοψηφίας της Εθνοσυνέλευσης όρκισε Κυβέρνηση με μέλη της κυρίως τους συντηρητικούς Βενιζελικούς.

Η πολιτική του Βενιζέλου αποτέλεσε μια δυσάρεστη έκπληξη τόσο για τους φανατικούς "δημοκράτες" που είχαν συσπειρωθεί γύρω από τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου όσο και για τους στρατοκράτες γύρω από τον Πάγκαλο και τον Κονδύλη. Ο Βενιζέλος λοιπόν προσπάθησε να περισώσει τον θεσμό της Βασιλείας και να πετύχει ένα είδος συμβιβασμού με τους Δεξιούς που είχαν απομονωθεί πλήρως, χάρις το αποτυχημένο κίνημα των Γαργαλίδη - Λεοναρδόπουλου και τις μονομερείς εκλογές. Από τις πρώτες του σημαντικές κυβερνητικές ενέργειες ήταν να καταθέσει ψήφισμα τον Ιανουάριο του 1924 που να απονέμει χάρη στους στασιαστές του κινήματος αυτού. Στο ίδιο ψήφισμα προβλεπόταν να αρθεί και η προληπτική λογοκρισία κατά των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων που είχε επιβάλει η "επαναστατική επιτροπή" τον Σεπτέμβριο του 1922 και είχε ανανεωθεί τον Οκτώβριο του 1923 μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα των Γαργαλίδη - Λεοναρδόπουλου.

Η προσπάθεια του Βενιζέλου να αμνηστεύσει τους κινηματίες και να άρει την λογοκρισία των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων βρήκε συμπαραστάτη τόσο τον Καφαντάρη όσο και τον Στυλιανό Γονατά (παρά τις τυπικές αντιρρήσεις του τελευταίου για την διατύπωση του ψηφίσματος, όχι για την ουσία του). Σφοδρός πολέμιος τόσο της απονομής αμνηστίας όσο και της άρσης της λογοκρισίας στον αντιβενιζελικό Τύπο, στάθηκε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου ο ονομαζόμενος από πολλούς βιογράφους του ως ο "πατέρας της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας".

Ο Παπαναστασίου εναντιώθηκε στην "καθολικήν κατάργησιν της επαναστατικής αποφάσεως" "δια λόγους ηθικής διαπεδαγώγησης του Τόπου" καθώς είναι πλέον καιρός και ο τύπος ολόκληρος να συναισθανθεί ότι δεν δύναται να καταχράται της ελευθερίας του. "Η απόφασις της Επαναστάσεως έχει μόνον την έννοια ότι απαγορεύει να εκδώσει τις εφημερίδα υπό ωρισμένον τίτλον". "Άλλωστε" λέει ο Παπαναστασίου "υπάρχει μόνον μια απόφασιν που στρέφεται εναντίον ορισμένων εφημερίδων και σήμερον έχει μόνον ειδική αξίαν".

Τελειώνοντας προεξοφλεί την μορφή της ελευθερίας του Τύπου στην νέα κατάσταση που πάει να δημιουργηθεί (αβασίλευτος Δημοκρατία), λέγοντας πως η απαγόρευση αυτή θα ισχύει και αφού θα ψηφιστεί το νέο Σύνταγμα και θα "είνε παράδειγμα και δίδαγμα για το μέλλον". Σε αυτό το σημείο διεξήχθει έντονη λογομαχία μεταξύ Βενιζέλου - Παπαναστασίου με τον πρώτο να απευθύνει τα εξής προφητικά λόγια "...εάν ενεργήτε να εγκαθιδρύσετε Δημοκρατίαν κατα τον τρόπον αυτόν κ. Παπαναστασίου, δεν κάμνετε καλά. Λυπούμαι με τας αντιλήψεις τας οποίας έχετε, αι οποίαι μας οδηγούν εις μίαν Στρατοκρατίαν αντί να μας οδηγούν εις την Δημοκρατίαν!!!"

Μετά την οξύτατη αυτή αντιπαράθεση, ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε ένα σοβαρό καρδιακό επεισόδιο. Απομακρύνθηκε από την αίθουσα της Εθνοσυνέλευσης για να μην επιστρέψει ξανά, καθώς παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Ο δρόμος πλέον ήταν ανοιχτός για τον Παπαναστασίου....

Συμπέρασματα

Όποιος γνωρίζει στοιχειωδώς την Ελληνική Ιστορία του Μεσοπολέμου, ξέρει πως οι λεγόμενοι "Δημοκρατικοί" της εποχής δεν είχαν Φιλελεύθερες αντιλήψεις, δεν πίστευαν στην Δημοκρατία με την σημερινή της μορφή, αλλά πίστευαν στην βίαιη κατάλυση της βασιλείας ως απαραίτητη προϋπόθεση για την απόλυτη πολιτική επικράτηση της παράταξης τους εις βάρος των βασιλοφρόνων. Για να επιτύχουν τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησαν κάθε πιθανή αυταρχική μέθοδο που είχαν στην διάθεση τους όπως στρατιωτικά πραξικοπήματα, νόθευση εκλογικών νόμων, λογοκρισία αντιπολιτευόμενου Τύπου, δημιουργία ένστολων επίλεκτων στρατιωτικών τμημάτων πιστών στην νέα κατάσταση ("Δημοκρατικά τάγματα") κτλ

Στον κανόνα αυτόν δεν αποτέλεσε εξαίρεση ούτε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου. Χωρίς να μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την ατομική του ακεραιότητα, και την επιστημονική του αξία και κατάρτιση διεθνούς αναγνώρισης και εμβέλειας, το πάθος του για να καταργήσει το πολίτευμα που μισούσε τον οδήγησε τελικώς να χρησιμοποιήσει αυταρχικές μεθόδους και λύσεις συνεργαζόμενος με τους πλέον αυταρχικούς στρατοκράτες της εποχής (Πάγκαλος, Γονατάς, Κονδύλης).

Η περίπτωση ένδειξης αυταρχισμού του Παπαναστασίου που περιγράψαμε δεν ήταν η μοναδική και σίγουρα δεν ήταν η τελευταία. Θα ακολουθούσε μια ακόμη χειρότερη: με τις ψήφους της παράταξης του Παπαναστασίου (Δημοκρατικής Ένωσης) στην Εθνοσυνέλευση απέκτησε κοινοβουλευτικό μανδύα ο δικτάτωρ Πάγκαλος, αφού του υποσχέθηκε ψευδώς ότι θα ψηφίσει νέο Σύνταγμα, Γερουσία κτλ Αυτό που δεν έδειχνε να καταλαβαίνει ο Παπαναστασίου είναι πως η αβασίλευτη Δημοκρατία που ονειρευόταν δεν ήταν δυνατόν να φτιαχτεί από αυταρχικά υλικά και να είναι Δημοκρατία. Το βασικό μας συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι η αβασίλευτος δημοκρατία του Μεσοπολέμου δεν ήταν μια πολιτειακή επιλογή του λαού η μερίδας του, αλλά μια καιροσκοπική πολιτική επιδίωξη με ιδιοτελή κίνητρα που συσπείρωσε τα πλέον ετερογενή πολιτικά, στοιχεία της εποχής.

ΠΗΓΕΣ

-Πρακτικά της Δ΄ Εν Αθήναις Συντακτικής Εθνοσυνελεύσεως

-Φοίβου Γρηγοριάδη, Ελληνική Δημοκρατία

-Γρηγορίου Δαφνή, Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων, εκδόσεις Κάκτος

I. B. Δ.
Αναρτήθηκε από ΦΙΛΙΣΤΩΡ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΛΑΪΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ: >>> ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΟΟΣΑ, ΔΝΤ κλπ.

Κατ΄αρχήν, πρέπει να κατανοήσουμε, ότι οι ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ενός μεγάλου Οικονομικού Οργανισμού, ντόπιου (Τράπεζα Ελλάδας) ή ξένου (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΕΕ κλπ), έχουν την αυτοτέλειά τους. Δηλαδή συντάσσονται μετά από έρευνα των οικονομικών στοιχείων μιας χώρας και παραδίδονται κατ' αρχήν ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, και παραδίδονται σε αυτόν που ζήτησε την έρευνα (που μπορεί να είναι η ελεγχόμενη χώρα ή άλλη χώρα ή Διεθνής Οργανισμός).
Μεσολαβεί ένα διάστημα, περίπου 1 - 1,5 μήνας, για να μελετήσει ο ενδιαφερόμενος τα ευρήματα του ελεγκτή Διεθνή Οργανισμού και να ζητήσει ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ανάλογα με το τι θέλει.
Εδώ στο ELLADA της καθυστερημένης κεντρώας Αφρικής των επιθετικών ελεφάντων, όταν η κυβέρνηση λαμβάνει γνώση συνήθως αρνητικών ευρημάτων, που αυτή τη στιγμή ταυτίζονται με τη χρεωκοπία της Ελληνικής Οικονομίας, οι σούπερ εγκέφαλοι προδιαγραφών Παπαναστασίου, καταλαμβάνονται από αφέλεια, (αφού νεαροί έπιναν καϊφέ στον πύργο του ΑΦΕΛ) και ενώ όλοι τους λένε να πάρουν για παραοικονομία, μαστροπεία, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή και τα παρόμοια, οι Παπαναστασάδες σφυρίζουν αδιάφορα.
Ισιάζουν τη φράντζα τους αλλά Καλογερόπουλος, γράφουν στα τέτοια τους τα περί φοροφυγάδων, μιζαδόρων, μαστροπών της οικονομίας και των συν αυτών, τους αφήνουν στην αταραξία τους μη και τους χάσουμε από νταβατζήδες και ρωτούν τον άρχοντα Οργανισμό:
----- Μάστερ (=αφέντη), πόσες απολύσεις είναι ισοδύναμες με το έλλειμμα των ταμείων μου, για να γλιτώσω δαπάνες από μισθούς?????
----- Μάστερ (=αφέντη), πόσους ισοδύναμους με το έλλειμμα μισθούς μπορώ να κόψω για να το μειώσω ή να το εξαλείψω?????
----- Μάστερ (=αφέντη), αν χτυπήσω τη φοροδιαφυγή, θα φύγουν οι εργοδότες στο εξωτερικό, δεν θα φύγουν?????
----- Μάστερ (=αφέντη), αν μου φύγουν οι φοροκλέφτες μου, θα κλείσουν επιχειρήσεις και θα έχω μεγαλύτερη ανεργία, έτσι δεν είναι αφέντη???? δεν θα αυξηθεί η ανεργία?????
Του Διεθνή Ελεγκτικού Οργανισμού, στα τέτοια του από που θέλει ή μπορεί να κόψει δαπάνες μια λωποδύτικη κυβέρνηση και φοβούμενος μη χαρακτηριστεί ότι επεμβαίνει στα εσωτερικά, προσαρμόζει κατά 90% τις ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ του, στον άθλιο προσανατολισμό κάθε σάπιας ή ανίκανης κυβέρνησης και αναφέρεται πλέον αορίστως σε άλλους τρόπους αντιμετώπισης μιας οικονομικής κατάρρευσης.
Με την παράδοση των ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ, ο διεθνής ελεγκτικός οργανισμός, κατ' ανάγκη αναφέρεται περιληπτικά, σε ποιες ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ αντιστοιχούν οι προτάσεις.
Αυτό το εκμεταλλεύεται μια σάπια ή ανίκανη κυβέρνηση και κάνει τάχα ότι τώρα πήρε την Έκθεση με τις ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ, ενώ τις έχει πάρει πριν από 3-4 μήνες.
Επίσης, πρέπει να λάβουμε υπόψη, ότι μιά σοβαρή κυβέρνηση, παίρνοντας τις ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ του Διεθνή Ελεγκτικού Οργανισμού, δεν ζητά, ούτε περιμένει προτάσεις, αλλά με δικά της πλέον όργανα, ξέρει τι πρέπει να κάνει κατά της φοροδιαφυγής, κατά των πλαστογράφων τιμολογίων, κατά των μιζαδόρων κλπ και λαμβάνει τα αυτονόητα μέτρα, χωρίς να χρειάζεται να παριστάνει τη μωρή παρθένα στους ελεγκτές.
Σαν επίλογο, να σου πω, ότι ξέρεις πολύ καλά τις πρέπει να κάνεις, για να γλυτώσεις από μια σάπια ή ανίκανη κυβέρνηση??????
ΟΧΙ, δεν θα σου πω, γιατί ΞΕΡΕΙΣ.....................................................